Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μια σταγόνα ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μια σταγόνα ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27/2/14

Ποιος κυβέρνησε αυτόν τον τόπο!

Δημοτικές εκλογές προ των πυλών! Οι συνδυασμοί διαμορφώνονται, οι υποψήφιοι ξεκινούν τον προεκλογικό τους αγώνα κι όλοι ελπίζουμε στο καλύτερο για τον τόπο μας!
Επίκαιρο, λοιπόν, να ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν και να μάθουμε ποιοι ήταν εκείνοι οι συγχωριανοί μας που εκλέχθηκαν στα κοινοτικά συμβούλια και κυβέρνησαν το χωριό μας!
Το αρχείο ξεκινά από το 1917 και φτάνει μέχρι τις εκλογές του 1994, όσο δηλαδή το Ζέλι αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα. 

Τα στοιχεία τα δανείστηκα από το βιβλίο του Καντά Καντά "ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ".

















18/6/12

1974-2012 τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων

Τα αποτελέσματα των 4 κομμάτων που είναι στο κοινοβούλιο από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Εχει ενδιαφέρον να δείτε τις διακυμάνσεις στα ποσοστά και τις έδρες του κάθε κόμματος κι αν αναλογιστείτε και τα γεγονότα της κάθε χρονιάς θα δείτε πως χειρότερα ποσοστά δεν είχαν δει ποτέ. Ακόμα κι όταν μεγάλα σκάνδαλα ή επείγοντα εθνικά θέματα μας απασχολούσαν. Φαίνεται πως το μνημόνιο είναι η ταφόπλακα του κομματικού συστήματος, τουλάχιστον, όπως μέχρι σήμερα το ξέραμε.


ΝΔ
ΕΤΟΣ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ
1974 54,37% 220
1977 41,84% 171
1981 35,88% 115
1985 40,85% 126
1989 ΙΟΥΝΙΟΣ 44,30% 145
1989 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 46,19% 148
1990 46,89% 150
1993 39,30% 111
1996 38,12% 108
2000 42,74% 125
2004 45,36% 165
2007 41,84% 152
2009 33,47% 91
2012 ΜΑΪΟΣ 18,85% 108
2012 ΙΟΥΝΙΟΣ 29,66% 125



ΣΥΡΙΖΑ
ΕΤΟΣ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ
1993 2,94% 0
1996 5,12% 10
2000 3,20% 6
2004 3,26% 6
2007 5,04% 14
2009 4,60% 13
2012 ΜΑΪΟΣ 16,78% 52
2012 ΙΟΥΝΙΟΣ 26,89% 71



ΠΑΣΟΚ
ΕΤΟΣ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ
1974 13.58% 15
1977 25,34% 93
1981 48,06% 172
1985 45,82% 161
1989 ΙΟΥΝΙΟΣ 39,10% 125
1989 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 40,67% 128
1990 38,61% 123
1993 46,88% 170
1996 41,49% 169
2000 43,79% 158
2004 40.5% 117
2007 38,10% 102
2009 43,92% 160
2012 ΜΑΪΟΣ 13,18% 41
2012 ΙΟΥΝΙΟΣ 12,28% 33



ΚΚΕ
ΕΤΟΣ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΔΡΕΣ
1974 9,47% 9
1977 9,36% 11
1981 10,93% 13
1985 9,89% 12
1989 ΙΟΥΝΙΟΣ 13,11% 28
1989 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 10,97% 21
1990 10,28% 19
1993 4,54% 9
1996 5,61% 11
2000 5,52% 11
2004 5,90% 12
2007 8,15% 22
2009 7,54% 21
2012 ΜΑΪΟΣ 8,48% 26
2012 ΙΟΥΝΙΟΣ 4,50% 12



10/6/12

Η σφαγή του Διστόμου

Η 10η Ιουνίου αποτελεί ημέρα μνήμης για μια από τις πιο μαύρες σελίδες της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, Σαν σήμερα το 1944 έγινε μια απο τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων από τα Ναζιστικά στρατεύματα κατοχής, η σφαγή του Διστόμου.



Το πρωϊ της 10ης Ιουνίου 1944 ο Fritz Laufenbach, λοχαγός των SS του 2ου λόχου του 1ου τάγματος του 7ου τεθωρακισμένου συντάγματος της αστυνομίας SS, έλαβε διαταγή να μετακινήσει τον λόχο του από την Λειβαδιά προς τα χωριά  Δίστομο, Στείρι και Κυριάκι σκοπό τον εντοπισμό ανταρτών στην δυτική πλευρά του Ελικώνα. Σαν δόλωμα Γερμανοί χρησιμοποίησαν 2 επιταγμένα ελληνικά φορτηγά γεμάτα με άνδρες των SS μεταμφιεσμένους σε χωρικούς, που προπορεύονταν της κύριας φάλαγγας. Ταυτόχρονα ο 10ος και 11ος λόχος του 3ου τάγματος από την Άμφισσα κατευθυνόταν προς το Δίστομο για να συναντήσουν τον 2ο λόχο. Οι 3 λόχοι συναντήθηκαν χωρίς να έχουν εντοπίσει αντάρτες εκτός από 18 παιδιά που κρύβονταν σε γύρω στάνες. Έξι από τα παιδιά που προσπάθησαν να δραπετεύσουν εκτελέστηκαν. Οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και απειλώντας τους κατοίκους απέσπασαν την πληροφορία  ότι κάποια  αντάρτες κρύβοταν στο Στειρι. Ο 2ος λόχος κατευθύνθηκε προς τα εκεί και στην θέση Λιθαράκι ,περιοχή του Στειρίου έπεσε σε ενέδρα των ανταρτών του 11ου λόχου του 3ου τάγματος του 34ου συντάγματος του ΕΛΑΣ. Η μάχη του Στειρίου ήταν σκληρή και κράτησε περίπου μέχρι τις δύο το μεσημέρι αναγκάζοντας τους Γερμανούς σε οπισθοχώρηση. Οι απώλειες των Γερμανών ήταν περίπου 40 νεκροί και των ανταρτών 1.

Η φωτογραφία της Διστομίτισας Μαριας Παντίσκα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Life" το Νοέμβριο του 1944 συνοδεύοντας το άρθρο με τίτλο "Τι έκαναν οι Γερμανοί στην Ελλάδα".Μέχρι σημερά αποτελεί τη φωτογραφία σήμα κατατεθέν της σφαγής του Διστόμου.
Μετά την μάχη οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και σε αντίποινα για τις απώλειές τους άρχισαν την σφαγή όσων κατοίκων έβρισκαν στο χωριό. Η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δεν ξεχώριζαν από το μακελειό ούτε τα γυναικόπαιδα ούτε τους ηλικιωμένους. Τον ιερέα του χωριού τον αποκεφάλισαν, βρέφη εκτελέστηκαν και γυναίκες βιάστηκαν πριν θανατωθούν. Η σφαγή σταμάτησε μόνον όταν νύχτωσε και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Λειβαδιά, αφού πρώτα έκαψαν όλα τα σπίτια του χωριού. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους, καθώς σκότωναν όποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο τους. Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, εκ των οποίων οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων. Η μαρτυρία του απεσταλμένου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Ελβετού George Wehrly, ο οποίος έφτασε στο Δίστομο μετά λίγες μέρες μιλάει για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.
Ένας από τους επί κεφαλής που θεωρήθηκε υπεύθυνος για την σφαγή στο Δίστομο ο Χανς Τσάμπελ(Ηans Zampel) μετά το τέλος του πολέμου συνελήφθη στη Γαλλία και εκδόθηκε στην Ελλάδα με σκοπό να δικαστεί. Στην πορεία ζητήθηκε η μεταφορά του στην Γερμανία για τις εκεί έρευνες όπου και παρέμεινε. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες ζει ως σήμερα ελεύθερος.
Οι απόγονοι, όσον σφαγιάστηκαν στο Δίστομο, προσέφυγαν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου να διεκδικήσουν αποζημίωση από τη Γερμανία ύψους 28.000.000 Ευρώ για τα εγκλήματα των SS. Στις 3.2.2012 το Διεθνές Δικαστήριο δικαίωσε τη Γερμανία απορρίπτοντας το αίτημα.

23/5/12

Προφήτης Ηλίας - Γενικά Αρχεία του Κράτους (έγγραφο 4)

Το πρωτόκολλο του Επάρχου Λοκρίδος του Εφόρου και του Δημογέροντα Αταλάντης :




"ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Πρωτόκολλον αφορούν τα περί την κατά την Λοκρίδα Μονήν του Προφήτου Ηλιού Κάρκαρα και τον μέχρι ώρας Ηγούμενον αυτής Αθανάσιον Αρχιμανδρίτην

Δυνάμει της υπ' αριθμ 1441 Διαταγής της Βασιλικής Νομαρχίας Φωκίδος και Λοκρίδος, γενομένης κατά συνέπειαν της κατά γνωμοδότησην της Ιεράς Συνόδου υπ. αριθμ. 1279 προσκλήσεως της των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Βασιλικής Γραμματείας, προσεκλήθη δια του υπ' αριθμ. 743 εγγράφου του Επάρχου Λοκρίδος ο μέχρις ώρας Ηγούμενος της Μονής του Προφήτου Ηλίου Κάρκαρα και παρόντος του Βασιλικού Εφόρου Λοκρίδος, του Δημογέροντος της Αταλάντης κου Ευσταθίου Βέλου, ανεγνώσθη προς αυτόν η μνησθείσα Διαταγη κατά την έννοιαν της οποίας του εζητήθη σημείωσις της κινητής και ακινήτου περιουσίας της Μονής ταύτης και ισολογισμός ακριβής των εσόδων και εξόδων του αφ' ης κατεξιώθη Ηγούμενος εις την Μονήν μέχρι σήμερον. Του εζητήθησαν έγγραφα και αποδείξεις ως στήριξις του ισολογισμού και ανέφερε οτι δεν εκράτησε τοιαύτην τάξιν. Εκρίθη επομένως παρά του επάρχου, Εφόρου και Δημογέροντος να διορισθώσιν προσωρινώς επιστάται της Μοναστηριακής περιουσίας, αφού τακτικώς την παραλάβουσιν, ο Δημογέρων του χωρίου Καλαποδίου Γιάννης Λαμπρόγιαννος και ο Δημογέρων του χωρίου Ζελίου Τάσης Γεροπαναγιώτου, επιφορτιζόμενοι ούτοι την διαχείρισιν της παραδοθησομένης προς αυτούς περιουσίας και συνεννοούμενοι πάντοτε μετά του Βασιλικού Επάρχου και Εφόρου περί της βελτιώσεώς της φυλάττοντας ακριβώς σημείωσιν των εσόδων και εξόδων των κατά την Μονήν και υποχρεούμενοι να δώσωσι λόγον περί της διαχειρίσεως της περιουσίας ταύτης εν καιρώ προς τούτους.
Ο παρουσιασθείς παρά του Ηγουμένου ισολογισμός έμεινεν να επεξεργασθή, καθώς και η της Μοναστηριακής περιουσίας σημείωσις να διερευνηθή λαμβανομένων υπ' όψιν των απαιτούμενων πληροφοριών και οδηγιών.
Ειδοποιήθη εν τούτοις ο Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος ότι δύναται να μεταβή αν θέλη εις άλλο Μοναστήριον ως απλούς Ιερομόναχος.

Εν Αταλάντη την εικοστήν ογδόην Οκτωβρίου 1833

                                                     Ο 'Επαρχος Λοκρίδος 
                                                     Αναγν. Ν. Μόστρας

                                                    Ο 'Εφορος Λοκρίδος
                                                    Λάμπρος Αλεξάνρου

                                                    Ο Δημογέρων Αταλάντης 
                                                    Ευστάθιος Βέλου

Δια το ακριβές της αντιγραφής 
Εν Αταλάντη την 5η Νοεμβρίου 1833
Ο Έπαρχος Λοκρίδος 
Αναγνώστης Ν. Μόστας"

Προφήτης Ηλίας - Γενικά Αρχεία του Κράτους (έγγραφο 3)

Μετά την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της  25 Σεπτεμβρίου 1833  ζητήθηκε από τον Ιερομόναχο Αθανάσιο να παραδώσει πλήρη λίστα της κινητής και ακίνητης περιουσίας του Μοναστηριού στον Έπαρχο Λοκρίδος και στις 11 Νοεμβρίου 1833 ο Νομάρχης Φωκίδος και Λοκρίδος Ιωάννης Αμβροσιάδης   με έγγραφό του προωθεί στη Γενική Γραμματεία των Εκκλησιαστικών τα σχετικά έγγραφα. 
Η διάλυση της Μονής είχε ήδη δρομολογηθεί....


"Προς την επί των εκκλησιαστικών και της δημοσίας εκπαιδεύσεως Βασιλικήν Γραμματείαν

Ο Νομάρχης Φωκίδος και Λοκρίδος

Απάντησις εις την υπ' αριθμ. 127 διαταγήν της Βασιλικής Γραμματείας

Εν Αμφίσση 9η Νοεμβρίου 1833

Περί της εν Αταλάντη Μονής του Κάρκαρη και του εν αυτή επιστατούντος μέχρι τούδε Ιερομονάχου Αθανάσιου

Ενεργηθέντων των εις την υπ' αριθ 1279/924 πρόσκλησιν της Βασιλικής ταύτης Γραμματείας και διαλαμβανομένων, περί του αυθαιρέτως ηγουμενεύοντος Ιερομονάχου Αθανάσιου εις την εν Αταλάντη Μονή του προφήτου Ηλίου, επισυνάπτονται δια της παρούσης , τα οποία ο Έπαρχος Λοκρίδος διηύθυνε προς την Νομαρχίαν αντίγραφα των καταλόγων της κινητής και ακινήτου περιουσίας του Μοναστηρίου όσην παρέλαβε και όσην ήδη παρέδωκε ο ειρημένος Ηγούμενος, του ισολογισμού των εσόδων και εξόδων της διαχείρησεώς του και του περί τούτου γενομένου παρά του Επάρχου, του Βασιλικού Εφόρου και του Δημογέροντος Αταλάντης πρωτοκόλλου. Και ταύτα προς πληροφορίας της Βασιλικής Ταύτης Γραμματείας.

Εν απουσία του Νομάρχη
Ο ευπειθέστατος Διευθυντής

(δυσανάγνωστη υπογραφή)



10/4/12

Προφήτης Ηλίας - Γενικά Αρχεία του Κράτους (έγγραφο 2)

H αναφορά του Ηγουμένου Αθανάσιου πυροδότησε μια σειρά εξελίξεων. Ο έφορος Λοκρίδας Λάμπρος Αλεξάνδρου έπεισε  τον τότε Επίσκοπο Ταλαντίου ότι ο  μοναχός έπρεπε άμεσα να εκδιωχθεί από το Μοναστήρι και ο Επίσκοπος με αναφορά του, που , δυστυχώς, δε σώζεται, ζητά από τη Γενική Γραμματεία των εκκλησιαστικών να παρέμβει.Η βασική κατηγορία ήταν ότι ο Ηγούμενος ήταν αυτοχειροτονούμενος και για το λόγο αυτό έπρεπε να απελαθεί από το Ελληνικό έδαφος. Με έγγραφό του στις 16 Σεπτεμβρίου 1833 ( το οποίο είναι αδύνατο να "αποκρυπτογραφηθεί" αφού είναι εξαιρετικά δυσανάγνωστο ) ο Γενικός Γραμματέας Σ. Τριανός παραπέμπει το θέμα στην Ιερά Σύνοδο, η οποία συνεδριάζει και στις 25 Σεπτεμβρίου 1833 εκδίδει την παρακάτω απόφαση :

 

"ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ


Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ


Προς : την επί των Εκκλησιαστικών κτλ Γενική Γραμματεία της Επικρατείας

Λαμβάνουσα υπ΄όψιν η Ιερά Σύνοδος την υπ' αριθμ. 1279 πρόσκλησιν της σης ταύτης Γραμματείας και την 866 αναφορά του αγίου Ταλαντίου από 20 του παρόντος  μηνός περί του εις  Αταλάντην Μοναστηρίου του Προφήτου Ηλία, του Κάρκαρη επιλεγομένου εκ του αυτοχειροτονήτου αυτού Ηγουμένου Αθανασίου και παρατηρούσα τα εν αυτώ διατρέξαντα,


Γνωμοδοτεί 

α) Το μεν Μοναστήριον, περί ου ο λόγος συμπεριλαμβανόμενον ήδη εις τα υπό την κυριότητα της Κυβερνήσεως , από τού τα ανήκοντα, θεωρούμενα ως έρημα, ανήκουν εις την Κυβέρνησιν.

β) Τα μεν ήδη συναγμένα εκ των λιβαδιών χρήματα καθώς και όσα άλλα συναχθώσι υπο των κτημάτων του ειρημένου Μοναστηρίου , ανήκουσι εις το Εκκλησιαστικόν Ταμείον.

γ) Ο δι άλλην οδόν παρά την ευθείαν καταξιωθείς ηγούμενος του Μοναστηρίου, απωλέσας δια διαταγής ρητής της Κυβερνήσεως, να αποβληθεί εκείθεν , αφού δώση εξηκριβωμένον λογαριασμόν περί όσων χρεωστεί και αφ ου δώσει λογον εις όποια αρχήν ήθελε εγκριθεί από της σης ταυτης Γραμματείας, να διαταχθή να μεταβή ως απλούς Ιερομόναχος εις άλλον Μοναστήριον αν θέλη, ει δε μη να απέλθη ακωλύτως εκτός της Περιφερείας για να μην περιφέρηται εις τον κόσμον.

                                                                  Τα μέλη
Ο Κορίνθου Κύριλλος πρόεδρος
Ο Θηβών Παϊσιος
Ο Ανδρούσης Κύριλλος
Ο Μεσσήνης Ιωσήφ
Ο Ηλιουπόλεως Άνθιμος

                                                                       Ο Γραμματέας 
                                                                       Σ. Φαρμακίδης "                                       





30/3/12

Προφήτης Ηλίας - Γενικά Αρχεία του Κράτους (εγγραφο 1)



Σε μια προσπάθεια να ανακαλύψω την ιστορία του Προφήτη Ηλία κατέφυγα στα Γενικά Αρχεία του Κράτους προσπαθώντας να βρω ό,τι έχει διασωθεί για τη συγκεκριμένη μονή. Ανακάλυψα 70 έγγραφα που χρονολογούνται από το 1833 έως το 1845 και αφορούν, κυρίως, την εποχή της παρακμής του μοναστηριού μέχρι και την τελική διάλυσή του. Δυστυχώς, για την περίοδο της ακμής του  δεν έχει διασωθεί κάποιο έγγραφο, καθώς σύμφωνα με την προφορική παράδοση, κατά τη διάρκεια του Αγώνα για την απελευθέρωση από τους Τούρκους , μια πυρκαγιά, που εκδηλώθηκε στο Αρχονταρίκι, κατέστρεψε όλα τα αρχεία του.

Αφού λοιπόν τα συγκεκριμένα έγγραφα είναι ό,τι μας έχει απομείνει από την κληρονομιά του μνημείου, θεωρώ ότι πρέπει να σας τα παραθέσω αυτούσια. Δουλειά αρκετά δύσκολη, αφού θέλουν τη σχετική "αποκρυπτογράφηση".

Το πρώτο έγγραφο χρονολογείται τον Ιούλιο του 1833 και είναι η αναφορά του τότε ηγουμένου της Μονής Αθανάσιου προς τη Γραμματεία Εκκλησιαστικών και Εκπαιδεύσεως. Η αναφορά αυτή αφορά τη διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον ηγούμενο και τον έφορο Ταλαντίου Λάμπρο Αλεξάνδρου, καθώς ο τελευταίος ήθελε να προσεταιριστεί τα έσοδα της Μονής και για το λόγο αυτό επιθυμούσε να εκδιώξει τον ηγούμενο, που δεν συμμεριζόταν τις απόψεις του.


" ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΣΕΒΑΣΤΗΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

Κατά το 1831 συνεναίσει του Αρχιερέως Ταλαντίου και των πέριξ χωρίων επήγα εις την Μονήν Προφήτου Ηλία Κάρκαρη και ευρών αυτήν ερείπιον και χωρίς να έχει κανένα πράγμα την ανακαίνισα εξ ιδίων καθώς και οι των πέριξ χωρίων κατοικούντες ηξεύρουν και μαρτυρούν δι' εγγράφου των. Τώρα δε ο επαρχιακός Έφορος ,κύριος Λάμπρος Αλεξάνδρου, επήρεν από τους ποιμένας 2000 γρόσια. Εις οποίους είχα δώσει εγώ τα λιβάδια δια νομήν των προβάτων των επειδή αυτά τα λιβάδια είναι της μονής. Αλλά εαν παρθούν όλα τα ιδιόκτητα έχει καλώς, ότε και δεν ληφθεί τοιούτον μέτρον γενικόν, δια ποια αιτία ο Έφορος να βαστά τα ανήκοντα εις την μονήν γρόσια? Δε φτάνει τούτον μόνον αλλά παρά πάντα νόμον και δίκαιον επεμβαίνει αυθαιρέτως εις υποθέσεις μη ανήκουσες διόλου εις αυτόν αλλ' εις μόνην την Σην Γραμματείαν και παρά το ληφθησόμενον παρά της Κυβερνήσεως Γενικόν μέτρον παραλόγως και αυθαιρέτως ζητά να εξώσει της μονής τον υποφαινόμενον και να αντικαταστήσει άλλον βαδίζων εναντίων των καθηκόντων του και εναντίων της θελήσεως των επαρχιακών κατοίκων, εναντίων της θελήσεως και της αυτής Βασιλικής Κυβερνήσεως, επειδή η Βασιλική Κυβέρνησις δεν επέτρεψε εις αυτόν τοιαύτα χρέη. Οστις δε επεμβαίνει εις μη ανήκοντα εις αυτόν χρέη δεν ενοχοποιεί τον εαυτόν του και πίπτει εις έγκλημα; Αλλ' ο ρηθείς 'Εφορος καμίαν ακρόασιν δεν διδει εις τα τοιάυτα.
Εγώ μη ευρών τίποτις εις την ρηθείσα μονή, αλλά δανεισθείς χρήματα απεκατέστησα αυτήν, απέκτησα πρόβατα, μελίσσια, έκαμα ιερά σκεύη, αγόρασα βιβλία. Εκαλλιέργησα τα χωράφια και εις ανταμοιβήν αυτών ο Έφορος θέλει να με αποξενώσει αναιτίως και παραλόγως και εναντίων των καθηκόντων του ο 'Εφορος ζητά να με διώξει. Εγώ μ' όλον τούτον δια να μη φανώ αιτίαν σκανδάλων του είπα να με δώσει τα όσα εξ ιδίων μου εδώδευσα καθώς και είναι γνωστόν και στους κατοίκους της επαρχίας και οι ίδιοι μαρτυρούσι τούτο και τα πράγματα φωνάζουν και ευθύς αναχωρώ. Παρακαλώ λοιπόν την Σην ταύτην Γραμματείαν να διαταχθεί ο Έφορος δια να μη με ενοχλεί εις το εξής, ει δε ας μοι δοθοι το δίκαιόν μου και εγώ αποχωρώ.

 Εν Ναυπλίω την 13 Ιουλίου 1833                      Με το δέοντα σεβασμό,
                                                                   Ο ευπειθής μοναχός
                                                                  Αθανάσιος Αρχιμανδρίτης"

14/2/12

Οπούντιοι Λοκροί

Μπορεί το όνομα του χωριού μας να προέρχεται, σύμφωνα με μια άποψη από τους Οζολούς Λοκρούς, γεωγραφικά, όμως, το Ζέλι βρίσκεται  στην Οπούντια Λοκρίδα.

Σύμφωνα με το Στράβωνα (Γεωγραφικά , Θ' κεφ. 3) οι Οπούντιοι Λοκροί κατοικούσαν από την Αρχαϊκή εποχή στο μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Φθιώτιδας και ήταν διαχωρισμένοι σε δύο φύλα τους Οπούντιους (από την πόλη Οπούς) και τους Επικνημίδιους  (από το όρος Κνήμις) Λοκρούς.  Πρωτεύουσα ήταν η πόλη Οπούς ή Οπούντας (Αταλάντη). Σημαντικότερες πόλεις ήταν το Θρόνιο, η Σκάρφη, ο Κύνος (Λιβανάτες), ο Δαφνούς (Άγιος Κωνσταντίνος), η Τάρφη, η Βήσσα και η Ελάτεια.  

Το πολίτευμα των Λοκρών ήταν δημοκρατικό και σε αντίθεση με άλλες πόλεις – κράτη της αρχαίας Ελλάδας δεν ίσχυε το καθεστώς της δουλείας. Ο  Παραρρηγόπουλος στην "Ιστορια του Ελληνικού Έθνους" αναφέρει  ότι συχνά  εμπαιζόταν από τους συγχρόνους τους για το ότι δεν χρησιμοποιούσαν δούλους. Τα κτήματά τους τα καλλιεργούσαν φτωχοί αλλά ελεύθεροι πολίτες.


'Ελαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο, με 40 πλοία και αρχηγό τον Αίαντα το Λοκρό, όπως αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα. Συμμετείχαν "πανστρατιῇ" (με όλοκληρο το στρατό τους), σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, στη μάχη των Θερμοπυλών και στη Ναυμαχία του Αρτεμισίου με 7 πλοία. Παρουσιάζονται ως πολεμιστές μεγάλης ανδρείας, που τιμούσαν ιδιαίτερα το θεό του πολέμου 'Αρη.

Τα χνάρια των Οπουντίων Λοκρών σβήνουν με την κατάκτηση του Οπούντα από τους Ρωμαίους το 195 π.Χ..

Αργυρά νομίσματα των Οπουντίων Λοκρών
4ος π.Χ. αιώνας










11/2/12

Οζολοί Λοκροί

Aναφορικά με το όνομα Ζέλι δύο θεωρίες έχουν διατυπωθεί. Η πρώτη και ίσως επικρατέστερη ότι προέρχεται από τη σλάβικη λέξη "Ζελιινάακοβ" που σημαίνει πράσινη πλαγιά. Η δεύτερη αναφέρει ότι το όνομα Ζέλι προήλθε από τους  Οζολούς ή Εσπερίους Λοκρούς που ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής.

Αξίζει, λοιπόν, να αφιερώσουμε λίγες γραμμές σ' αυτό το σχετικά άγνωστο φύλο των Λοκρών και να τους γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ο Στράβων στα "Γεωγραφικά " (Θ, 3.1) αναφέρει ότι οι Εσπέριοι ή Οζολοί Λοκροί ήταν εγκατεστημένοι  στο δυτικό τμήμα της περιοχής της Λοκρίδας, δυτικά των Δελφών και χωριζόταν από την Οπουντία Λοκρίδα με το όρος Παρνασσός. Βόρεια συνόρευαν με την Δωρίδα, ανατολικά με την Φωκίδα, δυτικά με την Αιτωλία και νότια με τον Κορινθιακό κόλπο. Πρωτεύουσα τους ήταν η Άμφισσα και σημαντικότερες πόλεις η Ναύπακτος, το Ευπάλιον, η Οιάνθη και η Αλόπη. Έμβλημά τους ήταν ο αστερισμός "Έσπερος" (αποσπερίτης).

Το όνομα Οζολοί Λοκροί, σύμφωνα με τον Παυσανία, προήλθε από το ρήμα όζω που σημαίνει μυρίζω άσχημα, επειδή κατά μία εκδοχή δεν φορούσαν ενδύματα από ύφασμα αλλά προβιές ζώων. Ο δε Στράβων υποστηρίζει ότι η ονομασία προέρχεται από το δύσοσμο νερό που έρεε από Λόφο Ταφιασσό, μυθικό τάφο του Κενταύρου Νέσσου. 

Λόγω των ορεινών όγκων της περιοχής τους ήταν απομονωμένοι και πολιτισμικά κατώτεροι των συγγενών τους Οπουντίων Λοκρών. Αναφέρονται τον καιρό του Πελοποννησιακού πολέμου από τον  Θουκυδίδη ως ημι-βάρβαροι όπως οι Αιτωλοί και οι Ακαρνάνες. 

Οι Οζολοί Λοκροί διατήρησαν την ονομασία τους μέχρι τη Ρωμαϊκή εποχή, από εκεί έπειτα κι έπαψαν να αναφέρονται ως ξεχωριστό φύλο.

Αργυρό νόμισμα Οζολών Λοκρών 5ος π.Χ. αιώνας


Aίας ο Λοκρός

"Toυς Λοκρούς τους κυβερνούσε ο γοργοπόδαρος Αίας ο γιός του Οϊλέα,
πιο μικρόσωμος, όχι τόσος όσος ο Αίας ο γιος του Τελαμώνα. 
Ήταν μικρός και φορούσε λινό θώρακα στο κοντάρι 
όμως ξεπερνούσε όλους τους Έλληνες και τους Αχαιούς.
Αυτοί κατοικούσαν στον Κύνο και στον Οπούντα και στην Κάλλιαρο
 και στη Βήσσα και στη Σκάρφη και στις όμορφες Αυγείες 
και στην Τάρφη και στο Θρόνιο κοντά στο ρέμα του Βοάγριου.
Αυτόν ακολουθούσαν 40 μαύρα καράβια των Λοκρών 
που κατοικούσαν απέναντι απ' την ιερή την Εύβοια."


Ομήρου Ιλιάδα, Ραψωδία Β’ στίχοι  525-535
Μετάφραση : Νίκος Καζαντζάκης



Γιός του βασιλιά των Λοκρών Οϊλέα και της Εριώπης. Έλαβε μέρος στον Τρωϊκό πόλεμο ως επικεφαλής των Λοκρών με 40 πλοία, όπως αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα.  

Ο βιασμός της Κασσάνδρας από τον Αίαντα
Πίνακας του  Solomon Joseph Solomon
Παρουσιάζεται ως εξαιρετικός μαχητής, τέλειος ακοντιστής και τοξότης και "γοργοπόδαρος" που μόνο ο Αχιλλέας μπορούσε να τον ξεπεράσει στο τρέξιμο.

Για να ξεχωρίζει από τον Αίαντα τον Τελαμώνιο στην Ιλιάδα αποκαλείται "μικρός" λόγω του μικρού του αναστήματος. Αυτή δεν ήταν η μόνη διαφορά που είχαν οι συνονόματοι ήρωες. Ενώ ο Τελαμώνιος ήταν σεμνός, λιγόλογος και καρτερικός, ο Λοκρός παρουσιάζεται ως αλαζόνας, ακόλαστος, αθυρόστομος και ασεβής προς τους θεούς.

Σύμφωνα με το μύθο κατά την Άλωση της Τροίας ο Αίας εισέβαλε στο ναό της Αθηνάς και βίασε την κόρη του Πριάμου Κασσάνδρα, γεγονός που προκάλεσε την οργή της Θεάς. Η Αθηνά για να εκδικηθεί για την ατίμωση έσπειρε σειρά δεινών στη Λοκρίδα. Οι Λοκροί προσέφυγαν στο Μαντείο των Δελφών και εξαναγκάστηκαν για να εξευμενίσουν τη θεά να στέλνουν κάθε χρόνο στην Τροία δύο παρθένες ως υπηρέτριες στο Ναό της. Η διαδικασία αυτή κράτησε 1000 χρόνια και έληξε οριστικά το 264 π.χ.

O θάνατος του Αίαντα


Ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας  του Αίαντα αποδεικνύεται και με το θάνατό του. Φεύγοντας από την Τροία η Αθηνά τον καταδίωξε για τη βέβηλη πράξη του και προκαλώντας μεγάλη τρικυμία βύθισε τα πλοία των Λοκρών στον Καφηρέα. Όλοι οι Λοκροί πνίγηκαν εκτός από τον ίδιο, που με τη βοήθεια του Ποσειδώνα κατάφερε να κολυμπήσει και να καταφύγει σ' ένα βράχο. Ακόμα και τότε όμως αντί να ευχαριστήσει τους θεούς για τη διάσωσή του, άρχισε να βρίζει και να  τους προκαλεί λέγοντας πως θα είχε σωθεί ακόμα και χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Ο Ποσειδώνας εξοργισμένος από την αλαζονεία και την αχαριστία του Αίαντα κομμάτιασε με την τρίαινά του το βράχο και ο ήρωας πνίγηκε.

Οι Λοκροί τιμούσαν τον Αίαντα ως γενάρχη τους και πάντα στις μάχες που έδιναν άφηναν μια θέση κενή θεωρώντας ότι ο ήρωας πολεμά μαζί τους. 
Ο Αίας ο Λοκρός
 όπως απεικονίζεται σε νόμισμα
των Οπουντίων  Λοκρών  που χρονολογείται   το 369 π.Χ.


9/2/12

Μονή Προφήτη Ηλία

Στη θέση Κάκαρος, σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων από το Ζέλι , σώζεται ένα επιβλητικό μοναστηριακό συγκρότημα με οχυρωματικό περίβολο, αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία. Η ακριβής χρονολογία ανέγερσης της μονής είναι άγνωστη. Πιθανόν ανεγέρθηκε στην περίοδο της Φραγκοκρατίας, υπέστη όμως εκτεταμένες επεμβάσεις και αναδιαρρυθμίσεις κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας.

Η μονή διαθέτει έναν επιβλητικό οχυρωματικό περίβολο, που διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση. Το καθολικό στη σημερινή του μορφή είναι μονόχωρο, καμαροσκεπές, με τρεις μεγάλες αντηρίδες στη νότια πλευρά του και με τοιχογραφικό διάκοσμο του τέλους του 18ου αι. Ωστόσο τα κλεισμένα οξυκόρυφα τοξωτά ανοίγματα στους πλάγιους τοίχους μαρτυρούν ότι στην αρχική του μορφή ήταν τρίκλιτη βασιλική, που πιθανότατα ανεγέρθηκε με την επίδραση δυτικών προτύπων. Ανάλογα στοιχεία εμφραγμένων οξυκόρυφων τόξων απαντούν και στα υπόλοιπα κτίσματα της μονής. Τα κελλιά είναι διώροφα και καταλαμβάνουν τις τέσσερις πλευρές του περιβόλου.


Πηγή : http://odysseus.culture.gr